Od wielu lat przełom zimy i wiosny to czas, kiedy wyraźnie wzrasta liczba pożarów łąk i nieużytków rolnych. Pożary, w głównej mierze, spowodowane są wypalaniem traw i pozostałości roślin. Niestety, nadal panuje przekonanie, że spalanie trawy spowoduje szybszy i bujniejszy odrost roślin. Nic bardziej błędnego. W wyniku wypalania trawy dochodzi do wielu szkodliwych procesów, a w szczególności: - Ziemia wyjaławia się, zahamowany zostaje bardzo pożyteczny, naturalny rozkład resztek roślinnych oraz asymilacja azotu z powietrza;
- Do atmosfery przedostają się związki chemiczne, które są truciznami dla ludzi i zwierząt;
- Niszczone są miejsca lęgowe ptaków oraz ginie wiele zwierząt gnieżdżących się na ziemi i w krzewach.
Należy pamiętać, że po zimie trawy są wysuszone i palą się bardzo szybko.
W rozprzestrzenianiu się ognia pomagają także powiewy wiatru. W przypadku gwałtownej zmiany jego kierunku, pożary bardzo często wymykają się spod kontroli i Przenosza się na pobliskie lasy oraz zabudowania. Niejednokrotnie w takich pożarach ludzie tracą dobytek całego życia. Podczas pożaru powstaje duże zadymienie, niebezpieczne dla osób przebywających w bezpośrednich sąsiedztwie miejsca zdarzenia z uwagi na możliwość zatrucia dymem. Dym powoduje także zmniejszenie widoczności na drogach, co może prowadzić do powstawania groźnych w skutkach kolizji i wypadków drogowych. Wypalanie traw to także bardzo duże zagrożenie dla lasów. Tereny upraw rolniczych i lasów często ze sobą sąsiadują, a czasami wręcz przenikają się. Ogień z nieużytków niejednokrotnie przenosi się na obszary leśne, niszcząc bezpowrotnie bezcenne drzewostany, które po pożarze odradzają się przez wiele dziesiątków lat. JEDNOCZEŚNIE PRZYPOMINAMY
WYPALANIE TRAW JEST ZABRONIONE! Podstawa prawna:
Ustawa z dn. 16.04.2004r o ochronie przyrody (Dz. Ustaw nr 92, poz. 8)
art. 124: „Zabrania się wypalania łąk, pastwisk, nieużytków, rowów, pasów przydrożnych, szlaków kolejowych oraz trzcinowisk i szuwarów”.
art. 131: ”Kto wypala łąki, pastwiska, nieużytki, rowy, pasy przydrożne, szlaki kolejowe, trzcinowiska lub szuwary – podlega karze aresztu lub grzywny”.
Ustawa z dnia 28.09.1991r. o lasach (Dz. U. z 2005r. nr 45, poz. 435 z późniejszymi, zmianami.
art. 30 ust. 3 pkt. 3 „w lasach oraz na terenach śródleśnych, jak również w odległości do 100m od granicy lasu, zabrania się działań i czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo a w szczególności: - rozniecenia poza miejscami wyznaczonymi do tego celu przez właściciela lasu lub nadleśniczego,
- korzystanie z otwartego płomienia,
- wypalania wierzchniej warstwy gleby i pozostałości roślinnych”.
Za wykroczenia tego typu grożą surowe sankcje;
Art. 82 § 1 Ustawy z dnia 20 maja 1971r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 1971r. nr 12, poz. 114 z późniejszymi zmianami) – kara aresztu, nagana lub grzywna, której wysokość w myśl art. 24, § 1 może wynosić od 20 do 5000 zł.
Art. 163 § 1 Ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997r. Nr 88 poz. 553) stanowi: Kto sprowadza zdarzenie, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo w mieniu w wielkich rozmiarach, mające postać pożaru, podlega karze pozbawienia wolności od roku do 10 lat’.
| | Jacek Kozłowski
Wojewoda Mazowiecki |
|
