Inne zabytki

* Przy drogach Kobyłki stoi kilka krzyży wyznaczających mogiły żołnierzy poległych w bitwie z wojskami rosyjskimi w 1794 roku. Jeden z nich,  charakterystyczny krzyż na kamiennym cokole, znajduje się przy skrzyżowaniu ulic Radzymińskiej i Kraszewskiej.

* Rynek Kobyłki, położony nieopodal Kościoła, dawne centrum życia osady ma rzadko spotykany kształt trójkąta. Znajdująca się na rynku murowana kapliczka została wzniesiona dla upamiętnienia wojny 1920 roku. Nieopodal kapliczki znajduje się krzyż, a obok niego, na postumencie, kamień z pamiątkową tablicą na której widnieje napis: "POLEGŁYM ZA OJCZYZNĘ MIESZKAŃCY KOBYŁKI".

* Tuż przy stacji kolejowej Ossów zachował się budynek dróżnika torowego w dawnych przekazach zwany "koszarką". Jest on przykładem rządowego budownictwa z połowy XIX wieku.

* Ciekawą formę drewnianego budownictwa początku XIX wieku prezentuje willa Żabusinek przy ul. Załuskiego.

* Budynki przy ul. Wspólnej oraz budynek przy ul. Cichej stanowią obiekty mieszkalne znajdujące się w rejestrze Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Budynki te powstały najprawdopodobniej w okresie międzywojennym. Stanowią one cenny element sztuki architektonicznej w Kobyłce.

* Rodzina Trapszów, znanych aktorów teatralnych, zakupiła przy ul. Słowackiego piękną w swych proporcjach murowaną willę "Urocza".

* Na Zalasku mały murowany folwarczek był własnością profesor historii z Uniwersytetu Warszawskiego Marceli Handelsman.

*Śledząc historię Kobyłki należy wspomnieć o zabytkowych budynkach z dawnych lat, które pozostały jeszcze w pamięci żyjących mieszkańców. Najciekawszy z nich to pałacyk biskupa Załuskiego, wzniesiony w pierwszej połowie XVIII wieku w ogrodzie po zachodniej stronie kościoła. Był to budynek murowany, piętrowy, podpiwniczony. Elewację zdobiło boniowanie narożników i tympanon nad wejściem. Z głównej bryły budynku od strony południowej nieco poza jego obrys wysunięty był ryzalit części wejściowej. Natomiast od strony północnej, także po środku pałacu jednak znacznie bardziej wysunięta, była główna sala ogrodowa z pięcioma szklonymi drzwiami z półkolistymi nad nimi ościeżnicami. Wejście do piwnic znajdowało się na zewnątrz budynku przy ścianie wschodniej. Piętro pałacu miało sale z belkowanymi sufitami. Do ogrzewania pomieszczeń służyły kominki, takie, jakie zachowały się jeszcze w części klasztornej kościoła. Pałacyk został niestety w latach trzydziestych rozebrany "na cegłę".

Innym XVIII wiecznym budynkiem był erem przeznaczony przez biskupa dla pobożnych pielgrzymów. Mieściły się w nim następnie manufaktury starosty Urunga, a w latach dwudziestych naszego stulecia Urząd Gminy i Poczta. Budynek stał na terenie obecnej nowej części Ośrodka Zdrowia. Był to obiekt murowany dwutraktowy z dachem dwuspadowym. Osiem niskich pomieszczeń rozmieszczonych było symetrycznie po dwu stronach sieni ulokowanej pośrodku ściany frontowej. Budynek spłonął w czasie działań wojennych w 1944 roku. Resztki murów dotrwały do lat siedemdziesiątych.

Pośrodku rynku, na widocznym wzniesieniu, stała karczma, obiekt nieodzowny w dawnej gospodarce dworskiej. Budynek murowany w kształcie litery L, którego wschodnie ramię było wozownią, zaś część północna mieściła oberżę i mieszkanie arendarza. Niskie parterowe pomieszczenia nakrywał dwuspadowy dach, kryty słomą. Karczma, której ostatnim dobrze wspominanym dzierżawcą był Józef Traube, egzystowała do lat dwudziestych naszych czasów. Następnie właściciel majątku podarował połowę budynku szkole powszechnej mieszczącej się tu do pożaru w 1950 roku. Spalonego budynku nie odbudowano, przenosząc szkołę do nowego obiektu stojącego do dziś po zachodniej stronie rynku.